|
Jeden z tomów wydanych w wartościowym
cyklu pt. ''Atlas Twierdzy Kraków'' poświęcony
został polowej pozycji wysuniętej Dziekanowice
- Bosutów.
Była ona jednym z elementów polowych umocnień
wykonanych wokół Twierdzy Kraków w 1914
r.
Doświadczenia z obrony Portu Artura z wojny
rosyjsko - japońskiej potwierdziły bowiem
duże znaczenie polowych fortyfikacji jako
elementów przejmujących na siebie duży ciężar
walki.
W obliczu nadchodzącej wojny niemal wszystkie
europejskie twierdze otrzymały uzupełnienie
w postaci systemu polowych umocnień złożonych
z zasieków, okopów, szańców, stanowisk dla
artylerii i piechoty.
Umocnieniami takimi wypełniano tzw. międzypola,
szczególnie zaś w miejscach najbardziej
narażonych na ataki.
Dodatkowo, aby zatrzymać nieprzyjaciela
jak najwcześniej, nie pozwolić mu zająć
dogodnej pozycji do ataku czy ostrzału,
budowano także fortyfikacje przedpolowe
(tzw. pozycje przesłaniania).
Wszystkie te tymczasowe umocnienia miały
bronić podejść do fortów, niwelować martwe
pola ostrzału oraz wspierać ogniem bocznym
sąsiadujące placówki.
Pozycja Dziekanowice - Bosutów umieszczona
została w odległości 9 - 10 km w linii prostej
od Rynku Głównego, a jednocześnie około
2 km od granicy austriacko - rosyjskiej.
Objęła wzgórza stanowiące dział wód między
potokiem Sudół a Dłubnią.
Zlokalizowana na przedpolach fortów Batowice,
Mistrzejowice i Sudół, około 2 km od pierścienia
fortów, miała za zadanie opóżnienie ataku
na główną linię umocnień fortowych, uniemożliwienie
bezpośredniego podejścia lub obejścia fortów,
a także panowanie nad martwym polem tworzonym
przez grzbiet wzgórza.
Grupa składała się z dwóch ośrodków oporu
połączonych wspólną drogą dojazdową oraz
linią obrony.
Zespół rozciągał się na powierzchni o długości
ok. 3 km i głębokości ok. 800 m.
Całość otaczał kordon z drutu kolczastego,
który od przedpola ulegał zdwojeniu, przechodząc
od strony północno - wschodniej w pas kolczastych
przeszkód.
Można przypuszczać, że dowództwo Twierdzy
dopuszczało nawet możliwość krótkoterminowej
walki pozycji w pełnym okrążeniu.
Do umocnień prowadziły dwie drogi kołowe
- jedna od strony południowej, druga od
wschodniej, oraz linia polowej kolejki wąskotorowej.
Zadaniem kolejki było dowożenie amunicji
do trzech baterii haubic (kal. 150 mm) oraz
baterii dział M.80 (kal. 120 mm).
Nie są znane szczegóły udziału pozycji Dziekanowice
- Bosutów w bitwie o Kraków w końcu 1914
r.
Wiadomo zaś, że krótko po zakończeniu wojny
fortyfikacje zostały zlikwidowane, jako
że znajdowały się na gruntach ornych.
Tekst: (PS)
Jadwiga Środulska - Wielgus, ''Polowa pozycja
wysunięta Dziekanowice - Bosutów, Atlas
Twierdzy Kraków'', Seria I, T. 7
Kraków
Żródło: "Dziennik Polski" 5 listopada
2005 r.
|
